บทที่ 32 เราเป็นอะไรกัน?

ร่างสูงเดินไปหาร่างบางที่กำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา เขานั่งยองๆ มองใบหน้าสวยที่หลับตาพริ้ม ใช้มือเกลี่ยปอยผมที่เกะกะหน้าเธอ กว่าที่เขาจะขจัดความขุ่นเคืองที่เธอขัดใจออกไปได้ก็ทำเอาไม่เป็นอันทำงานไปพักใหญ่ เขาคงเรียกร้องเหมือนเด็กเอาแต่ใจมากเกินไป ก็เขาไม่เคยสัมผัสความหอมหวานรัญจวนใจจากกายสาวมาก่อน พอได้ล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ